In Nederland hebben vele biologen in de afgelopen 10 jaar duidelijk gemaakt dat er bij ‘voedselreservering’ heel wat meer komt kijken dan ‘tonnen vlees’. Een avondje leesplezier in de Ecologische Atlas van de Nederlandse Wadvogels (hoofdstuk 4), die u vorig jaar kreeg uitgereikt geeft u het hele verhaal.

In de Nederlandse Waddenzee komen nauwelijks nog natuurlijke mosselbanken voor. De enige die er zijn bevinden zich in de gebieden die langdurig onbevist gebleven zijn. De mosselvissers kunnen nog steeds het zaad voor hun verkwistende kweekmethoden opvissen. En toch gaat het volgens de mosselvissers zelf niet goed met de mosselstand. Na 10 jaar zijn nu ook de wilde bestanden in het sublitoraal uitgeput.

Natuurlijk lost het probleem van stervende wadvogels zich vanzelf op omdat een vogel ook maar één keer dood kan gaan. Meer dan 20.000 eidereenden en vele 10.000-en scholeksters gingen dood en nu brengen scholeksters nauwelijks jongen meer groot. De trekvogels die van schelpdieren afhankelijk zijn lijken ook in aantallen te dalen en daarmee heeft het Nederlandse beleid ook een negatief effect op de buitenlandse natuurwaarden. Hoeveel meer schade moet er volgens u nog aangericht worden voordat u uw Europese verantwoordelijkheden neemt en onze laatste Nederlandse wildernis veilig stelt?

Overal ter wereld roepen we regeringen op om zuinig te zijn op hun unieke natuurgebieden, terwijl we in het economisch rijkelijk bloeiende Nederland ons unieke waddengebied vernielen. En dat terwijl het kleine aantal mensen dat in de schelpdiersector werkt, jaarlijks slechts 50 miljoen gulden oplevert aan de economie. Omgerekend is dat 6 cent per inwoner van Nederland per week. Als we dat vergelijken met de miljarden guldens die omgaan in de gaswinning -waarvan we inmiddels ook besloten hebben dat die niet thuis hoort in een natuurgebied als de Waddenzee- dan is het toch ongelooflijk dat we de schelpdiervisserij waar veel meer duidelijkheid over de schadelijke effecten bestaat, gewoon blijven handhaven.

Nederland geniet internationaal een uitstekende reputatie waar het gaat om de bescherming van Wetlands. Het is schrijnend om te merken dat dezelfde Staatssecretaris, die internationaal goede sier met deze reputatie maakt, in eigen land gebrek aan daadkracht vertoont waar het gaat om de bescherming van haar eigen wereldwijd unieke Wetland. Het langzaam duidelijk worden van de voortgaande verloedering van de Nederlandse Waddenzee als natuurgebied brengt in onze ervaring al een internationaal schokeffect teweeg.

Mevrouw Faber, er is geen uitweg meer. De wetenschappelijke feiten liegen er niet om. U zult de Waddenzee nu echt als een natuurgebied moeten gaan beheren en dat betekent in ieder geval een verbod op de schelpdiervisserij.

Hoogachtend,

De ondertekenaars